You are currently browsing the category archive for the ‘Βιομηχανία’ category.

Η επίπονη διαδικασία παραγωγής καρβούνων, όπως γίνεται ακόμη σε μερικές κοινότητες της Κύπρου, π.χ. στον Κάτω Πύργο Τηλλυρίας, παραμένει αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες. Αυτή ακριβώς η έλλειψη προσαρμογής σε νεότερες μεθόδους αποτελεί ίσως και τη βασική αιτία που το επάγγελμα του παραδοσιακού καρβουνιάρη (ειδικότερα δε του παραγωγού καρβούνων) ολοένα και εγκαταλείπεται και σε λίγα χρόνια θα συγκαταλέγεται σε εκείνα που χάθηκαν.

Η κατασκευή του καμινιού για κάψιμο των ξύλων, ένα “έργο τέχνης” όπως διαπιστώνεται και από τις φωτογραφίες που ακολουθούν, γίνεται από έμπειρο επαγγελματία, ο οποίος μαθήτεψε σε παλαιότερο καρβουνιάρη (συνήθως της οικογένειάς του).

Για καλής ποιότητας κάρβουνα χρησιμοποιούνται σκληρά ξυλα τα οποία τοποθετούνται με λοφοειδή κυκλική διάταξη και σκεπάζονται με χλωρά αλλά και ξερά χόρτα. Επάνω σ’ αυτά τοποθετείται χώμα ώστε να καλυφθούν όλες οι τρύπες και να αποκλειστεί κάθε πηγή οξυγόνου από την ατμόσφαιρα, που θα προκαλούσε γρήγορη καύση και καταστροφή των καρβούνων. Από την κορυφή του σωρού έως τη βάση του αφήνεται τρύπα από την οποία ο καρβουνάρης θα βάλει το προσάναμμα και κατόπιν θα τη σκεπάσει. Στη βάση του καμινιού λίγες μικρές τρύπες διατηρούν την κρυφή φλόγα καθ’ όλη τη διαδικασία της καύσης. Κάτω από το άγρυπνο μάτι του καρβουνιάρη η διαδικασία καύσης διαρκεί  δύο-τρεις μέρες κι άλλες τόσες έως ότου κρυώσουν τα κάρβουνα.

Σε πρόσφατες φωτογραφίες (καλοκαίρι 2010) που ακολουθούν παρουσιάζονται τέσσερα στιγμιότυπα από τη διαδικασία παραγωγής καρβούνων : στήσιμο του σωρού, κάλυψη καμινιού, άναμμα και ολοκλήρωση του έργου πριν από το άνοιγμα του καμινιού.



Μία εικόνα της βιομηχανίας και βιομηχανικής παραγωγής της Κύπρου κατά το 1937 (όπως παρουσιάζεται στον Παγκύπριο Εμπορικό Οδηγό 1938).

[Διαφήμιση του 1908]

[Η φωτογραφία και το απόσπασμα είναι από είδηση με τίτλο Άνετη διαμονή (από κυπριακό περιοδικό, Μαρτης 1958].

«Ο συγχρονισμένος ορνιθώνας στον Σαϊττά. που μόλις έχει συμπληρωθεί από τον Κλάδο Ορνιθοτροφίας του Τμήματος Γεωργίας»

[Αν τα πουλερικά της φωτογραφίας μας μπορούσαν να μιλήσουν και γνώριζαν τι τα περιμένει, το πιθανότερο είναι ότι θα έχαναν ξανά τη φωνή τους].

Έως τα μέσα της δεκαετίας του 1950 τα κυριακά ορεινά θέρετρα  συγκέντρωναν το ενδιαφέρον μεγάλου αριθμού Κυπρίων και ξένων, κυρίως για διαμονή ή σύντομες επισκέψεις κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Τούτο είχε ως συνέπεια να αναπτυχθούν σ’ αυτά αξιόλογες ξενοδοχειακές μονάδες πολλές από τις οποίες αργότερα εγκαταλείφθηκαν, όταν το ενδιαφέρον ατόνησε λόγω και της παράλληλης ανάπτυξης των αεροπορικών συγκοινωνιών.

Τρία από τα παλαιά ιστορικά ξενοδοχεία της Κύπρου παρουσιάζονται πιο κάτω, από τα οποία μόνο το τελευταίο εξακολουθεί να λειτουργεί.

Το Ξενοδοχείο Μέσα Ποταμός ήταν πολύ δημοφιλές κατά τη δεκαετία του 1930. Βρισκόταν στην ομώνυμη ειδυλλιακή περιοχή μεταξύ Πλατρών, Σαϊττά και Κάτω Αμιάντου και ανάμεσα στα αξιοθέατά του διαφήμιζε και τους καταρράκτες του. Εδώ και πολλές δεκαετίες έπαψε να λειτουργεί.

Το ξενοδοχείο Βερεγγάρια, στον Πρόδρομο, ένα από τα μεγαλοπρεπέστερα ξενοδοχειακά κτίσματα της Κύπρου, δημιουργήθηκε από τον Ιωάννη Κόκκαλο το 1930 και λειτουργούσε έως 1986. Λόγω της περίβλεπτης θέσης του και των υπηρεσιών που προσέφερε ήταν πολύ γνωστό και στο εξωτερικό και είχε, κατά καιρούς, φιλοξενήσει πολλές ξένες προσωπικότητες.

[Διαφήμιση του 1951]

Το ξενοδοχείο Φόρεστ Παρκ (Forest Park), άρχισε να κτίζεται το 1932 από τον Γεώργιο Σκυριανίδη σε σχέδια Benzian Ginsburg και λειτούργησε επισήμως από τον Ιούλιο 1936. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο των Πλατρών, μέσα σε πυκνό δάσος από πεύκα και κατά καιρούς έχει φιλοξενήσει πληθώρα διασημοτήτων από όλο τον κόσμο. Εξακολουθεί και σήμερα να είναι πολύ αγαπητό για την παραδοσιακή φιλοξενία του, η οποία προσφέρεται από την τέταρτη γενεά της οικογένειας του ιδρυτή του.

[Λιθογραφημένη αφίσα τυπωμένη από τον αθηναϊκό οίκο Μ. Πεχλιβανίδη & Σια, τη δεκαετία 1930]

Από τη δεκαετία του 1920 η παραγωγή παρτοκαλιών στην Κύπρο αναπτύχθηκε αλματωδώς με παράλληλη αύξηση των εξαγωγών. Σημαντικές περιοχές πορτοκαλεώνων ήταν η Μόρφου και ακολουθούσε η Αμμόχωστος, η οποία όμως διέθετε και το σημαντικότερο λιμάνι για τις εξαγωγές.

Από την εποχή αυτής της παραγωγικής/εξαγωγικής άνθισης (ίσως λίγο πριν από τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο) είναι και οι πιο κάτω δύο λιθόγραφες ετικέτες που τοποθετούνταν σε κιβώτια εξαγωγής: μία από την Αμμόχωστο και μία από του Μόρφου.

OrangeExport1

OrangeExport3

Η καπνοβιομηχανία στην Κύπρο παρουσίασε μεγάλη ανάπτυξη από τα πρώτα χρόνια της Αγγλοκρατίας. Θεσσαλοί ειδικοί στην επεξεργασία καπνών είχαν αρχίσει να εγκαθίστανται στην Κύπρο από τα μέσα του 19ου αιώνα, κατά τα τελευταία χρόνια της οθωμανικής διοίκησης, και έβαλαν τις βάσεις για την άνθιση της καπνοβιομηχανίας μετά την άφιξη των Άγγλων. Royal-FamilyΣχεδόν όλες οι γνωστές κυπριακές  καπνοβιομηχανίες των κατοπινών χρόνων ανήκαν σε Θεσσαλούς, πολλοί από τους οποίους ήταν και συγγενείς.

Λιγότερο γνωστή ήταν η βραχύβια καπνοβιομηχανία Γεωργίου Κυριαζή & Χατζή Ι. Κούσεφ, η οποία λειτούργησε στη Λευκωσία έως τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Μικρό τεκμήριο της παρουσίας της διασώθηκε σε ετικέτες επικολλημένες πίσω από φωτογραφία της βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας (γύρω στα 1910). Ας σημειωθεί ότι το επίθετο του Γεωργίου Κυριαζή (πατέρα του γνωστού γιατρού και ιστοριοδίφη Νεοκλή Γ. Κυριαζή) καταγράφεται εδώ ως “Κυριαδζής / Kyriadji” [Στη φωτογραφία της βασιλικής οικογένειας, εκτός από τον βασιλιά Κωνσταντίνο και τη βασίλισσα Σοφία, τα παιδιά τους ―κατά σειρά ηλικίας― είναι οι: Γεώργιος, Αλέξανδρος, Ελένη, Παύλος, Ειρήνη και Αικατερίνη].

Kyriadji1Kyriadji2

Ιουνίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930