Η επίπονη διαδικασία παραγωγής καρβούνων, όπως γίνεται ακόμη σε μερικές κοινότητες της Κύπρου, π.χ. στον Κάτω Πύργο Τηλλυρίας, παραμένει αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες. Αυτή ακριβώς η έλλειψη προσαρμογής σε νεότερες μεθόδους αποτελεί ίσως και τη βασική αιτία που το επάγγελμα του παραδοσιακού καρβουνιάρη (ειδικότερα δε του παραγωγού καρβούνων) ολοένα και εγκαταλείπεται και σε λίγα χρόνια θα συγκαταλέγεται σε εκείνα που χάθηκαν.

Η κατασκευή του καμινιού για κάψιμο των ξύλων, ένα “έργο τέχνης” όπως διαπιστώνεται και από τις φωτογραφίες που ακολουθούν, γίνεται από έμπειρο επαγγελματία, ο οποίος μαθήτεψε σε παλαιότερο καρβουνιάρη (συνήθως της οικογένειάς του).

Για καλής ποιότητας κάρβουνα χρησιμοποιούνται σκληρά ξυλα τα οποία τοποθετούνται με λοφοειδή κυκλική διάταξη και σκεπάζονται με χλωρά αλλά και ξερά χόρτα. Επάνω σ’ αυτά τοποθετείται χώμα ώστε να καλυφθούν όλες οι τρύπες και να αποκλειστεί κάθε πηγή οξυγόνου από την ατμόσφαιρα, που θα προκαλούσε γρήγορη καύση και καταστροφή των καρβούνων. Από την κορυφή του σωρού έως τη βάση του αφήνεται τρύπα από την οποία ο καρβουνάρης θα βάλει το προσάναμμα και κατόπιν θα τη σκεπάσει. Στη βάση του καμινιού λίγες μικρές τρύπες διατηρούν την κρυφή φλόγα καθ’ όλη τη διαδικασία της καύσης. Κάτω από το άγρυπνο μάτι του καρβουνιάρη η διαδικασία καύσης διαρκεί  δύο-τρεις μέρες κι άλλες τόσες έως ότου κρυώσουν τα κάρβουνα.

Σε πρόσφατες φωτογραφίες (καλοκαίρι 2010) που ακολουθούν παρουσιάζονται τέσσερα στιγμιότυπα από τη διαδικασία παραγωγής καρβούνων : στήσιμο του σωρού, κάλυψη καμινιού, άναμμα και ολοκλήρωση του έργου πριν από το άνοιγμα του καμινιού.


Advertisements