[Ο Βλάσης Γαβριηλίδης (1848-1920), “πατέρας” της νεοελληνικής δημοσιογραφίας και ιδρυτής/διευθυντής της μεγάλης αθηναϊκής εφημερίδας “Ακρόπολις”, επισκέφθηκε την Κύπρο το 1911 και σε διάλεξή του στη Λέσχη “Ένωσις” της Λεμεσού είπε και τα ακόλουθα] :

“Εις την Κύπρον είναι αληθές ότι μεταξύ των υφαντριών ηύρα ιδέας μάλλον ιαπωνικάς παρά φεμινιστικάς.

Ερώτησα μίαν :

―Είσθε ευχαριστημένη από την ζωήν;

Η απάντησίς της ήτο τόσον χριστιανική:

―Δεν μπορούμε να παραπονεθούμε από τον Άγιον Θεόν!

Κι όμως τα σημεία των καιρών και μεταξύ του θηλυκού εργατοκόσμου, μεθ’ όλην την φαινομενικήν γαλήνην, είναι μάλλον ανήσυχα.

Εις ένα σπίτι ηύραμε την μητέρα και τα δύο κορίτσια. Αρκετής διανοητικής αναπτύξεως και τα δύο. Η μία ήτο μοδίστα.

Ερώτησα την νεαράν υφάντριαν, μίαν νέαν με μεγάλα εφραστικώτατα μάτια, πλημμυρισμένα από πόθους.

―Διαβάζετε εφημερίδας;

―Μάλιστα. Κυρίως την Ελευθερίαν.

―Γιατί σας αρέσει η Ελευθερία;

―Διότι έχει από όλα. Και διηγήματα και περίεργα.

―Τους Άγγλους τους αγαπάτε;

―Τους Άγγλους; Κυρίως αγαπώ τους Έλληνας. Επειδή όμως είμεθα εις την υπηκοότητά τους, πρέπει να τους σεβόμεθα.

―Πόσες ώρες την ημέραν εργάζεσθε;

―Όλην την ημέρα.

―Είσθε ευχαριστημένη;

―Βέβαια και είμαστε.

―Ποία δε η μεγαλυτέρα σας ευχαρίστησις;

―Η εργασία.

―Μυθιστορήματα διαβάζετε;

―Ε, άμα έχουμε διαβάζουμε.

―Ο πατέρας σας κερδίζει όσα και σεις;

―Όχι, εμείς κερδίζουμε περισσότερα.

―Ώστε ό,τι οι άνδρες και οι γυναίκες;

―’Οχι· οι άνδρες είναι ανώτεροι.

―Εις τι; Στα χέρια;

―Εις όλα.

―Αν πάρετε άνδρα που δεν θα εργάζεται θα τον περιφρονείτε;

Εις την ερώτησιν αυτήν η μεν υφάντρια απαντά

―Όχι.

Αλλ’ η μεγαλυτέρα της αδελφή ―η μοδίστα― διακόπτουσα, λέγει:

―Να εργάζομαι εγώ δια να διορθώνεται ο άντρας μου;

Έφερα τον λόγον και εις το ζήτημα αν πέφτει καμιά φορά ξύλο μεταξύ του ανδρογύνου.

Η υφάντρια έσπευσε να απαντήσει:

―Εκείνοι που δεν ακούνε δέρνουνται.

―Πρέπει να δέρνουνται;

―Πρέπει!

Ώστε, ως βλέπετε, υλικόν φεμινιστικό, όπως το εννοεί η αριστερά του γυναικισμού πτέρυξ, η ριζοσπαστική, εις την Κύπρον δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως γυναικόκοσμος όστις εργάζεται και όστις τυραννιέται, όστις παραεργάζεται και όστις πολύ ολίγα κερδίζει, όστις καταστρέφει την υγείαν του και την ευμορφιάν του και τας δυνάμεις της μητρότητος δι’ ένα σελίνι πολλάκις την ημέραν, μη τρεφόμενος επαρκώς, μη αναπαυόμενος επαρκώς.

Έχετε λοιπόν ανάγκην αυξήσεως του πλούτου σας, δια να ανέλθει η γυναικεία επιφάνεια εις την Κύπρον, δια να συνανέλθει μαζί της η επιφάνεια όλου του κυπριακού πολιτισμού. Και εις την αύξησιν αυτήν του πλούτου, αφού η γεωργία, αφού η κτηνοτροφία, αφού η υφαντική, αφού τόσαι άλλαι τέχναι ευρίσκονται τόσον εις χείρας των γυναικών σας όσον και εις χείρας των ανδρών, ενίοτε δε περισσότερον εις τας χείρας εκείνων παρά εις τας χείρας αυτών, θ’ αναγκασθείτε θέλοντες ή μη θέλοντες να καταφύγετε εις την μεγαλυτέραν ανάπτυξιν και ανακούφισιν των γυναικών σας.

Εγώ τουλάχιστον από τας μεγαλυτέρας ευτυχίας της νήσου θεωρώ την μεγάλην εργατικότητα των γυναικών σας. Ο μισός πλούτος της Κύπρου εις αυτάς οφείλεται […]”.

[Από τη λεμεσιανή εφημ. Σάλπιγξ, 15 Ιουλίου 1911. Εικονογράφηση : Ο Βλασης Γαβριηλίδης, σχέδιο Γεωργίου Ροϊλού, πρωτοδημοσιευμένο στο αθηναϊκό περιοδικό Εστία (1898)].

Advertisements