[Η περιγραφή που ακολουθεί αναφέρεται στο πανηγύρι Παναγίας Κρηνιώτισσας, στη Λάπηθο, στις 2 Φεβρουαρίου, όπως εορταζόταν πριν από ακριβώς ένα αιώνα].

“Εκ των πολλών της Λαπήθου τοπικών πανηγύρεων των καθ’ όλον τον κύκλον του ενιαυτού τελουμένων, αξίαν μνείας και μικράς τινος περιγραφής θεωρούμεν ―καθ’ ό διαχυτικότερον τερπνοτέραν― την κατά την 2αν Φεβρουαρίου εορτήν της Υπαπαντής. Κατά ταύτην, του καιρού ευνοϊκού όντος, πολλοί των Λαπηθίων ανέρχονται εις τα “Κρηνιά” (εκτεταμένον άλσος εκ πεύκων και κυπαρίσσων επί των κλιτύων του όρους Κόρνου) ένθα ίδρυται εκκλησίδιον τιμώμενον επ’ ονόματι της Παναγίας της Κρηνιώτισσας.

Μετά την θείαν ιερουργίαν και την προσκύνησιν της εικόνος της Θεομήτορος, εξέρχονται πάντες του ναϊδρίου και καθ’ ομάδας, αναμίξ άνδρες και γυναίκες, ανακλίνονται επί της χλόης οκλαδόν καθήμενοι και άρχονται της ευωχίας, ής τα χρειώδη έσχον ήδη την πρόνοιαν να συναποφέρωσιν εκ των οίκων των.

Το συμπόσιον διαρκεί φαιδρόν και απολαυστικόν μέχρι της τρίτης ή τετάρτης απογευματινής ώρας, οπότε εγείρονται, και τούτων οι οπλοφορούντες άνδρες, εν επευφημίαις και επιδοκιμασίαις των άλλων, άρχονται ―μετά γενναίας πάντοτε τω βάκχω σπονδάς― δια των εκηβόλων καριοφιλίων των, αγώνων σκοποβολής, λαμβάνοντες ως στόχους, τους πυκνοφύλλους κλάδους και κλώνας των υψηκαρήνων πευκών και κυπαρισσίων. Του δ’ ηλίου εγγίζοντος την Δύσιν, οι αλπινισταί εν άκρα ευθυμία, κατέρχονται το όρος, άδοντες συγχρόνως μετά πολλής ερωτικής περιπαθείας εγχώρια άσματα και εμμέτρους διαλόγους, εν οίς λίαν εκφραστικώς περιγράφονται και εξωτερικεύονται της ψυχής τα αγνά αισθήματα και της καρδίας οι μυστικοί πόνοι. Περί λύχνων δ’ αφάς καταφθάνουσιν εις την κώμην των, ένθα οι μεν γέροντες και παίδες μεταβαίνουσιν εις τους οίκους των, ενώ οι υπό νεανικού σφρίγους πυρούμενοι νέοι, μεταβαίνουσι εν ορισμένοις καφενείοις, όπου εν συνοδεία εγχόρδων οργάνων άρχονται πάλιν τα άσματα, και ο χορός ούτω, χωρίς ουδέν άτοπον να συμβεί, συνεχίζεται η αδελφική αύτη ευθυμία, εν αδιαπτώτω φαιδρότητι σχεδόν μέχρι μεσονυκτίου”.

Advertisements