Σε απόσταση περίπου μιας ώρας ύστερα από τον Κάμπο συνάντησα τα πρώτα αμπέλια στην περιοχής· ήταν κάτι που μου προκάλεσε μεγάλη έκπληξη, επειδή παντού η φύση έδειχνε να προσφέρεται για τέτοιες φυτείες. Από εκείνο το σημείο και για πολύ δρόμο το μονοπάτι ήταν πνιγμένο σε μυρωδιές της φύσης: τριανταφυλλιές, τα πρώτα αγιοκλήματα που έβλεπα σ’ αυτή τη χώρα, και μεγάλο αριθμό ευωδιαστών φυτών και θάμνων.

Φθάνοντας στη φημισμένη Παναγία του Κύκκου [Madonna di Chekka] έγινα δεκτός με μεγάλη ευγένεια από τον ηγούμενο [papa],  του οποίου το αξίωμα δεν είναι κατώτερο από εκείνο του μητροπολίτη. Η μονή είναι καλό κτίσμα, στπ είδος της, χωρίς όμως κάτι αξιοσημείωτο εκτός από την παράλειψη του αρχιτέκτονα να προνοήσει για δυτική είσοδο· κανείς δεν είχε προσέξει αυτή την έλλειψη, έως ότου τους την υπέδειξα. Ξαφνιάστηκαν πολύ γι’ αυτή την εντελώς ασυνήθιστη παράλειψη, επειδή μπαίνοντας έπρεπε αμέσως να αντικρύζουν την Αγία Τράπεζα, κάνοντας το σταυρό τους και σκύβοντας από σεβασμό, όπως συνηθίζουν μέσα στην απλοϊκότητά τους.

Σε ένα τμήμα της Μονής υπάρχει μία κακοφτιαγμένη ζωγραφιά (στην οποία δείχνουν μεγάλο σεβασμό), που παρουσιάζει ένα μοναχό εσταυρωμένο. Στα αριστερά του υπάρχει μια χαρωπή φιγούρα έφιππου ανθρώπου, που καλπάζει ευθυτενής, κρατώντας ένα ποτήρι κρασί. Από τη μία μερά περιστοιχίζεται από παλάτια, δεντρόκηπους, καταρράκτες, κλπ.,  και από την άλλη, μια παράδοξη απεικόνιση της κόλασης, όπου τέρατα μέσα σε φωτιές καταβροχθίζουν αμαρτωλούς, ενώ ο Σωτήρας μέσα σε σύννεφα, δείχνει τον μάρτυρα και του προσφέρει στεφάνι δόξας.

Και στις δύο πλευρές αυτής της εμβληματικής παράστασης υπάρχουν επεξηγηματικοί στίχοι που θα σας δώσω στα ελληνικά, όχι τόσο για την ποιητική τους έμπνευση παρά ως δείγμα γραφής. Στα αριστερά της εικόνας υπάρχουν αυτοί οι στίχοι:

KykkoText.P8281036Ιουλίω 1704

[Από το βιβλίο του Άγγλου Προξένου Alexander Drummond, Travels through different cities of Germany, Italy, Greece, and several parts of Asia, as far as the banks of Euphrates: in a series of letters,  Λονδίνο 1754].


[Όρα καλώς του μοναχού του αληθούς τον βίον

πως πάντοθεν εσταύρωται, Σαρκί τε και τω κόσμω,

ο μεν σταυρός, γαρ, φανερώς την νέκρωσιν σημαίνει,

αι δε λαμπάδες αληθώς των αρετών την λάμψιν,

η κλείσις δε των οφθαλμών το μη οράν καθόλου

τα μάταια και άστατα τούτου του πλάνου κόσμου,

του στόματος δε η σιγή το μη λαλείν ακαίρως

ύβρεις και λόγια αισχρά αιώνος του παρόντος,

οι ήλοι δε οι των ποδών το μη βαδίσειν όλως

οδόν την πανευρύχωρον και μη τρυφάν ασώτως

αλλά αγάπη και σιγή, αγνότητι τε βίου,

λάμπειν τω κόσμω νοητώς υπέρ αυγάς ηλίου,

δια παντόσε πολεμείν απατεώνι κόσμω

και της Σαρκός τοις πάθεσι κακίστω διαβόλω,

ο γαρ δεσπότης του παντός συν τοις αυτού αγγέλοις

προς την αυτού βοήθειαν πλησίον αυτού έστι

και στέφος και διάδημα εν ταις χερσί κατέχει

ει γε νικήση της Σαρκός του κόσμου τε τα πάθη

ίνα την τούτου κορυφήν αξίως στεφανώση

και βασιλείας ουρανών αυτού καταξιώση.

α.ψ.μ.δ. [1704]                     Ιουλίω]

Advertisements