Ένα από τα σημαντικά ελλείμματα της κυπριακής κοινωνίας έως τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα (πρόβλημα που έχει ελαχιστοποιηθεί στις μέρες μας λόγω των αναγκών “ταυτοποίησης”) ήταν η απουσία σταθερών οικογενειακών επιθέτων. Το παιδί λάμβανε ως επίθετο το όνομα του πατέρα (το πολύ και με προσθήκη της χαρακτηριστικής κυπριακής κατάληξης “–ίδης”), ενώ δεν ήταν ασυνήθιστο να υιοθετεί ως επίθετο το όνομα του παππού ή κάποιο οικογενειακό παραγκώμι. Έτσι, σε μια οικογένεια τεσσάρων-πέντε παιδιών, μπορούσε να συναντήσει κάποιος αδέλφια με ισάριθμη ποικιλία επιθέτων!

Προσπάθειες γίνονταν για θεραπεία του προβλήματος, κυρίως στα αστικά κέντρα και στους χώρους της εκπαίδευσης. Είναι γνωστή σήμερα η προσπάθεια του διαπρεπούς ελλαδίτη φιλολόγου Ιωάννη Συκουτρή, όταν δίδαξε στο Ιεροδιδασκαλείο Λάρνακας (1922-1924), να “επιβάλει” στους μαθητές του νέα σταθερά επίθετα αντλώντας τα από την αρχαιότητα ή τη νεοελληνική ιστορία.

Σε ένα άλλο επίπεδο οι αλλαγές ονομάτων επιβάλλονταν από διορθωτικές ανάγκες, κυρίως εξωραϊσμού. Τέτοια δυνατόν να είναι η περίπτωση του Λουκή ΑκρίταIndianos1913.00379(1908-1965), πεζογράφου, πολιτικού και Υφυπουργού Παιδείας της Ελλάδας, ο οποίος είχε πρωτοδημοσιέψει με το οικογενειακό όνομα Ακρίδας.

Παρόμοια είναι και η διακριτική παραλλαγή επιθέτου του ποιητή και κριτικού λογοτεχνίας Αντώνη Κ. Ιντιάνου (1899-1968), δικηγόρου και μέλους της ομάδας έκδοσης του περιοδικού Κυπριακά Γράμματα, από το αρχικό “Ινδιάνος” σε μεταγραφή του στη δημοτική.

Στο δελτάριο που παρουσιάζεται εδώ, ο δεκαπεντάχρονος λεμεσιανός μαθητής Αντώνης Κ. Ινδιάνος στέλλει ευχές για το 1914 στον σκαλιώτη δάσκαλό του στο Ελληνικό Γυμνάσιο Λεμεσού, Γεώργιο Λ. Γεωργιάδη. (Η εμπρόσθια όψη του δελταρίου περιλαμβάνει δαφνοστεφανωμένο πορτρέτο του Ελευθερίου Βενιζέλου και επίκαιρο πατριωτικό στιχούργημα).

Indianos1913.00378

Advertisements