HourmouziosChr

Ο Χριστόδουλος Σ. Χουρμούζιος (1878-1965) γιος του πρωτοψάλτη Στυλιανού Χουρμούζιου ιδρυτή της μεγάλης λεμεσιανής εφημερίδας Σάλπιγξ, διευθυντής και ο ίδιος της εφημερίδας για περισσότερο από μια δεκαετία, υπήρξε πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα της εποχής του. Από το 1919 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο όπου και έζησε έως το θάνατό του.

Εκτός από τη δημοσιογραφία ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία και όπως μαρτυρεί το ποίημα που ακολουθεί, δημοσιευμένο το 1905, διαπιστώνεται ότι ο συγγραφέας του μπορούσε να συνδυάσει με πολύ ευρηματικό τρόπο την ανάπτυξη των …πυραύλων (που βρίσκονταν τότε στα πρώτα βήματά τους) με τις δυνατότητες του ανθρώπινου πνεύματος! (Βέβαια δεν ξεχνά να υπογραμμίσει και τις αδυναμίες του πυραύλου της εποχής του, ο οποίος παρά την αρχική ορμή του στο τέλος πέφτει στη γη «από όπου και τον έρριψαν». Πού να έβλεπε τις κατοπινές εξελίξεις!)

Το πνεύμα το ανθρώπινον

Τον πύραυλον εκείνον βλέπεις τον λαμπρότατον

πώς διασχίζει την ατέρμονα ατμόσφαιραν;

Βλέπεις με ποίαν κατ’ αρχάς ορμήν και δύναμιν

προς τ’ άνω φέρεται ακτινοβόλος, έκλαμπρος,

αλλ’ έπειτα εξασθενήσας καταφέρεται

και πίπτει εις την γην οπόθεν και τον έρριψαν;

Τοιαύτη και η των ανθρώπων τύχη, φίλε μου.

Πολλάκις ένθερμον το πνεύμα το ανθρώπινον,

επιζητούν ν’ ανέλθη πέραν των ορίων του,

καίπερ αυτό πεπερασμένον ον, πειρώμενον

εις σφαίρας όμως ν’ αναβή υψηλοτέρας του,

να ατενίση ευθαρσώς και το απέραστον,

οικτρότατα κατακρημνίζεται αποτυχόν.

Και εν τη γη τότε ζητεί όπου κατέπεσε

να εξηγήση το αρχήθεν Ανεξήγητον,

και να συλλάβη το ανέκαθεν Ασύλληπτον.

Advertisements